Bir hafta sonu akşamı oturmuşuz    üçlü İskandinav koltuğumuza, çekirdek çitletip Türk filmi izliyoruz. Reklamlar girdi araya. Arkadaşım bana dönüp sordu :

-‘Dünyaya bir daha gelecek olsaydın, ne olarak gelmek isterdin?’’

Cevabı benim için pek kolay bir soruydu. Öğrenmiştim(!),öğretilmişti yıllar önce. Dokuz yaşındaydım sanırım. Bir yaz tatilinde dedemlerin köyüne gitmiştik. Zeytin bahçelerinin arsında küçücük bir köy. Pek sakin,pek huzurlu.Bahçeye götürdü dedem beni o sabah.Erkenden karakaçanın sırtına atladık, ‘deh’ diyerek yola koyulduk. Uzun boylu, beyaz tenli, hışırtılı bir sese sahip kavak ağaçlarının arasında geçerken aniden durdu yaşlı merkebimiz. Dedem indi önce aşağıya, beni de kucaklayıp indirdikten sonra karşı dağın eteklerindeki kızıllığı gösterdi bana. Kıpkırmızı bir kalabalık vardı orda.

-‘Kızılcık ağaçları’ dedi dedem başımı okşarcasına bir sesle. ‘Eğer bir daha dünyaya gelseydim ne olmak isterdim biliyor musun? Renk olmak. ’

Bunları söylerken sesindeki değişime şahit oluyordum. O yumuşak ses ağır ağır bir senfoninin en coşkulu bölümüne dönüşüyordu.Sanki bir Mozart dinliyordum,yada Vivaldi. Sesindeki coşku arttıkça ben daha bir merak içinde kalıyordum.Senfoninin sonunu bir an önce duymak istiyordum.

-‘Kırmızı.!! Renklerin Tanrısı.!! Diğerleri her sabah gün doğmadan onun etrafında saf tutarlar. Ona şükrederler, ondan af dilerler.Kırmızı onlara verendir her zaman.Can veren,renk veren,koku veren. Kırmızı!Renklerin efendisi. -Bakma sen güllerin kırmızı renkli olduğuna. Kırmızıyı koklasan gül   kokusunu duyamazsın. Kırmızı, papatya kokar.Mis gibi kır papatyası hemde.- Bir yazar söylemişti bunu.Önce itiraz ettim.Papatya beyaz olur diye. Sonra kırmızıyı koklamayı öğrenince hak verdim Orhan ağabeyime. Önce koklamasını öğreneceksin.!!

‘Tüm renkler solar gün batımında.Bir tek kırmızı kalır garbta.Onun muhteşem bedeninin içerisinde tüm renklerin ruhlarını hissedebilirsin.Olur tabiî ki. İyi bak garbe gün batarken. Bakmasını öğreneceksin sonra!!'

‘ Kızılcık Ağaçları. Onlar tıpkı zeytin gibi uzun ömürlü olurlar. Yüzlerce yıl yaşındadır karşı yamaçtaki kızılcıklar. Kökleri sanki yarın toprağı terk edecekmiş gibi yüzeye yakın durur.Ama devasa boyda olanları vardır.İlk çiçek açan meyvedir.Şubatın başında rengarek yapar ormanı. Bütün toprak soğuktan buzla kaplansa bile,o dimdik ayakta kalmasını bilir.Çok sıcak yaz günlerinde meyvelerini cömertçe sunar insanoğluna.Hem de bir mevsimde 3-4 kez. Kızlcık ah kızılcık.Renginden aldığın gücü insanoğluna karşılıksız vermeyi bilen kızılcık. İşte oğlum.Öğreneceğin son şey de bu. Karşılık beklemeden vermeyi öğreneceksin!! Ancak o zaman Kırmızıya ulaşabilirsin’ (Behram Su 2008)

Annem bana ilk çim adamı aldığında 12 yaşında idim.Kızkardeşimle birlikte onu bir küçük tabağa yerleştirip evin en baş köşesine koyduk.Bir kadın çorabının içine doldurulmuş talaşlar ve üzerine eklenmiş çim tohumlarından oluşan bir oyuncağımız olmuştu artık.Ön tarafına düğmeden gözler yapılmış ve bir telle çorabın ucu sıkıştırılarak burun kondurulmuştu.Ağzı yoktu çim adamımızın ama olsundu,yine de bizimle konuşuyordu o.Her su verişimizin ardından biraz daha uzuyordu saçları(!) Ve bu bize neşe veriyordu. Bir hafta tek bir filiz bile vermeyen çim kafamız,aniden saçlanmaya başlamıştı.Ve hızla uzadı saçları.Saçına kırmızı-mavi kurdela bile bağladık toka niyetine.O kadar şirin olmuştu ki ilk gün taktığımız ismi değiştirdik.Jul Brain’a benzetmişti babam onu. Bu Yüzen Mr. Spak diyorduk ona.Sonra ismi değişti tarafımdan.Kermit koydum.Aslında kurbağa Kermitin de saçları yoktu.Olsundu,ben çocuktum ve öyle olmasını istemiştim.Oldu da. Kim karışabilir ki benim oyuncağımla olan ilişkime. Kardeşimde pek sevmişti bu ismi. Çim adamın çimden saçları her geçen gün uzuyordu. Ve bir gün boyunu aşan saçlarını kırpmamız gerektiğini buyurdu babam.Ne olduysa bundan sonra oldu zaten.Kırpık kafalı oyuncağımızın o günden sonra saçları çıkmadı bir daha.Ve kafasında mantarımsı küfler oluşmaya başladı.İki kardeş her gün başına geçip ona bakıyorduk.Ama o hiç pas vermiyordu bize.Zaten kötü kötü kokmaya da başlamıştı.Annem bir gün çöpe atıverdi çimkafayı.Çok üzüldük.Ağladık iki kızkardeş. Olsundu .iki gün sonra unuttuk zaten.Çocuktuk çünkü.Kim karışabilirdi ki bize.Başka bir şey bize neşe verirdi nasıl olsa….

-Efendim anne?

-……….

-o pembe çemberde ne öyle anne?

-…….

-Holihop mu?Belimde mi çevireceğim.

-……

-Yaşasııın! Haleeee, kız koş!!Bak annem ne almış bize…

Yeşil renkli bir şiir yazasım geldi

Yaprakları anımsamak için.

Kestane ağacı yapraklarını.

Sen hiç yeşilırmakta yüzdün mü?

Tek başına.

Akıntıya bırakarak kendini ama.

Yüz bak;benliğini bulacaksın.

Kestane ağacı yapraklarını

-Yeşili kayıp olmuş yapraklarını-

rüzgar üzerinden alınca;

yüz yeşilırmakta.

Yeşil ırmak Egeye dökülmese de

Marmarada buluşur suları

Bırak kendini akıntıya;

Bi bırak, Egeyi bulacaksın.

Orada,hemen kaz dağlarının

Ötesinde

Kestane ağaclarını bulacaksın.

Yeşil senin olacak,

Yemyeşil bir şiir okuyacaksın.

2003(B.Su)