Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa
Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır
Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını
Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin
Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara
Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine
Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına
İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara,göğe,bütün evrene karışırcasına
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana

A. Behramoğlu

Beş çocuk oturmuş iskelenin ucuna

Sallamışlar oltalarını hayallerine:

En küçük olanı içlerinde,tek ‘oralı’ olanı

Oltasına tokalarını takmış yem olarak

Bebekliğini tutacak bu akşam oltasıyla.

Saçları kara,gözleri kahve

Ortanca olanı oltasını yeni yemliyor acılarıyla

Biraz dostlarını ,biraz da

Aşklarını tutacak bu akşam.

Saçları altın sarısı,gözleri kahve

Diğeri oltasını çok uzağa atmış

Dut ağaçlarını arıyor,nergisleri

Yer fıstığı tarlalarını.

Saçları kahve,gözleri kahve

En sağdaki

Atmamış bir olta daha denizine

Karşısında ‘ada’ olan denizine.

Saçları kızıl,gözleri yeşil

En büyükleri itinayla dizmiş yemleri

Azcık salyangoz,birazda sübye

En büyük balığı O yakalayacak

Saçları kara,gözleri ela.  2005

Sarsık bir ambulanstır hayat
Tepe lambası bir mavi
bir kırmızı.
Bugün maviyi
yarın kırmızıyı
avuçlarsın.

Tırsık bir kediciktir hayat
kuyruğu bir sağa
bir sola.
bugün sağdasın
yarın solda.

Pısırık bir asansördür hayat
kabini bir aşağı
bir yukarı.
bugün en üst kattasın
yarın zeminde.

Kıytırık bir balıktır hayat
solungaçları bir açılır
bir kapanır.
bugün denizdedir
yarın tavada.

Sümsük bir el yazısıdır hayat
cümleler bir masal
bir gerçek.
Bugün gerçeksin
yarın masal.

Bir kavanoz ve iki fincan kahve

                 Profesör felsefe dersine, yanında getirip masa üzerine koyduğu birkaç kutu ile girmiş olur.Derse başlamadan sessizlik içinde önce getirdiği kutular dan büyüğünü açıp çıkardığı bir mayonez kavanozunu masa   üstüne kor. İkinci kutuyu da açarak içinden çıkan tenis toplarını kavanozun içine atarak doldurur.  Başını kaldırıp merakla bakan öğrencilerine, kavanozun dolup dolmadığını sorar,Öğrencilerin hepsi birden kavanozun dolduğunu söyleyerek onaylamış olurlar. 

                Bu sefer profesör önündeki kutulardan diğer bir tanesini açarak çıkardığı çakıl taşlarını, çalkalayarak kavanoza döker.Çakıl taşları kavanozdaki tenis topları yanlarından kayarak, aralarındaki boşlukları doldurur.Profesör yine başını kaldırır ve öğrencilerine kavanozun dolup dolmadığını tekraren sorar:

               Onlar da'Evet. Doldu' cevabını verirler.

               Profesör, tekrar masanın üzerindeki bir diğer kutuyu da eline alır ve içindeki kumu yavaş yavaş kavanoza döker.Tabii ki kumlar da çakıl taşlarının aralarındaki boşlukları oldurmuş olup boşluk olan yer kalmamış olur. Profesör tekrar öğrencilerine bakarak kavanozun dolup dolmadığını bir kere daha sorar, Öğrenciler, iyice merak salmışlığın içinde koro halinde 'Evet' sesini yükselterek söylerler.

              Bu sefer profesör masanın altına koyup daha önce göstermediği iki fincan içindeki hazır kahveyi eğilerek çıkarır ve kavanozun ağzından dökerek boşaltır. Kahve de kumların arasında kalan boşlukları doldurmuş olur…

Öğrenciler gördükleri durum karşısında kendilerini gülmekten alıkoyamazlar!.   Profesör öğrencilerin gülüşüne kızma aksine destekleyerek 'Eveeet' diyerek; 
  'Ben bu kavanozun sizin hayatinizi simgelediğini ifade etmeye çalıştım' açıklamasını yapar Öğrencilerin hayret ve merak içinde ki bakışlarını süzerken de devam eder.'Şöyle ki;
             Bu tenis topları, hayatınızdaki önemli şeylerdir; Dininiz, ibadetleriniz, aileniz, çocuklarınız, sıhhatiniz, arkadaşlarınız ve sizin için ' önemli olan şeylerdir '  Şayet diğer şeyleri kaybetseniz de, bu 'önemli şeyler' kalır ve hayatınızı doldurur.  O çakıl tasları ise 'daha az önemli' olan diğer şeylerdir; İşiniz, eviniz, arabanız vs.' Kum ise diğer ufak tefek şeylerdir.

Profesör geriye doğrularak öğrencilerine çepeçevre bir bakış içinde'Dikkat ediniz. Şayet kavanoza önce kum doldurursanız...'Diye, anlatmaya devam eder, 'Çakıl taşlarına ve özellikle de tenis toplarına yer kalmayacağını sizlerde bilmeden edemezsiniz. Çünkü kavanoz tamamen dolmuştur. Onlar açıkta kalır'Profesör parmağını sallayarak dikkatlerini çekmeye çalışır.

'İşte ayni şey hayatımız için de geçerlidir.' Diye başlayıp kelimelerin üstüne basarak konuşmasına devam eder.
             'Vaktinizi ve enerjinizi ufak tefek şeylere harcar, israf ederseniz, önemli şeyler için vakit kalmayacaktır.
             Dikkatinizi mutluluğunuz için önem arz eden şeylere çevirin.
             Çocuklarınızla oynayın. Sıhhatinize dikkat edin.
            Esinizle yemeğe çıkın. Evinizin ihtiyaçlarını karşılayın.
            Öncelikle tenis toplarını kavanoza yerleştirin.
            Öncelikleri, sıralamayı iyi bilin. Gerisi zaten hep kumdur.'
            

Profesör sözünün sonuna varırken öğrencinin birisi hemen parmak kaldırır. İzin alınca sorar 'Onlar pek iyide, o iki fincan kahve nedir?'
            Profesör gülümseme içinde şöyle bir doğrulup nefes boşaltır. 'Bu soruyu sorduğuna sevindim.' Diyerek açıklama yapar.
            'Hayatınız ne kadar dolu olursa olsun, her zaman dostlarınız ve
 sevdiklerinizle…
            Bir fincan kahve içecek kadar vakit ayırın!' diyerek noktalar.

Ne zaman dibe vursam oraya kaçarım.Ege'nin huzur dolu dalgalarının vurduğu,küçük koydaki sahile.O gün de öyle yaptım.Yüreğimin sıkıştığını hissettiğim bir öğleden sonraydı.Sahildeki sığınağıma koşar adım gittim.Her seferinde Egenin o eşsiz maviliği, gözlerimden yüreğime doğru bir yolculuğa çıkar ve aradığım huzuru bana hediye ederdi.O eşsiz mavi hep benim karagün dostum olmuştu.Ancak o gün bir başkalık vardı Ege'de.Ne mavi sular, ne de kumsala vuran huzur dalgaları beni kendime getirdi.Sanki kıyıya vuran her dalga bir bomba gibi patlıyor beynimde ve yüreğimi daha da kanatıyordu.Ben bunları düşünürken oturduğum yerin hemen arkasından bir ses dalgaların minik gürültüsünü kesiverdi.

-''Hayırdır birader,Karadeniz'de gemilerin mi battı?''

Hiç tanımıyordum adamı.Ama cevapladım:

-''Keşke öyle olsaydı.Gemilerim keşke Karadenizin derin sularına gömülseydi.Ki o zaman onların bir daha su yüzüne çıkmayacağını bilir ve kendime yeni bir yol çizerdim.Benim gemilerim Ege'de battı.Ege'nin sığ sularına gömüldü.Ama öylesine bir gömülüş ki bu,yarısı suyun dibinde,diğer yarısı hala su yüzünde gemilerimin.Ne batabiliyorlar,ne de çıkabiliyorlar.İşin bana ızdırab veren yönü bu işte.''

-''Peki,o gemileri batırmak mı, yoksa çıkarmak mı su yüzüne? Hangisini yapmak istiyorsun,önce buna karar ver.İşte o zaman ızdırabın son bulacaktır.''dedi adam.

Tanımadığın adamın bu söyledikleri aylardır yüreğimi kemiren bir fareydi zaten.Ne dibe,ne yüze yol alabiliyordum.Asıl çözülmesi gereken buydu.Ama nasıl?Ve neden illa ki bu soru? Ve işte yine bir sürü soru tomarı Ege'nin sularında beliriverdi.Ben ise çaresizlik içinde Ege'nin sığ sularında bir türlü  batamayan gemilerime kaptanlık yapmaktan vazgeçtim.(B.SU)

...... Rivalion ellialtı yıldır North Star akademisinde efsane dersleri vermekte idi.Henüz altmışaltı yaşında genç bir kızken bu bölümün başkanı olma başarısını göstermişti.Küçüklüğünden beri efsanelere duyduğu merak Onu bu konuda ülkenin en önemli kişisi yapmıştı.Efsaneler önemli idi.Her ne kadar gerçekliği tartışılsa da anlatılan bu hikayelerin içinde geçen ayrıntılar hayatın en önemli öğreti kaynağını oluşturuyordu.Bunu çok iyi bilen Rivalion yirmi altı yaşında henüz bir öğrenciyken,usta öğreticisi Emirgball tarafından verilen bir araştırma ödevi ile bu konu üzerinde çalışıp, bir makale yayınlamıştı.
Yüksek akademiler birliğinin tüm kurul üyeleri bu makaleyi,yüzyılın en başarılı eseri ilan edip,Rivalion’a üstün başarı nişanı vermişlerdi...........


.....Daha çocuk yaşta aldığı bu ödül Onun beş yıl sonra North Star Akademi üyesi olmasına neden olacaktı.Aslında makale kısa ve özdü Ama farklı olan ise, bu eserin eski bir dilde yazılmış olması ve bu dili bilmeyenlerin bile rahatlıkla okuyup anlayabileceği bir yönteme sahip olmasıydı.Tam sekizyüz yıl kadar önce yıkılan bir uygarlık olan Asuluların dilinde yazılmıştı.Fakat öyle bir dil ve şifreleme sistemi geliştirmişti ki Rivalion , bu dili hiç bilmeyenler bile rahatlıkla makaleyi okuyup yazılanı anlayabilmişlerdi...........

...‘Tarekina elina enkrina. temide koftrene.aaternefe komindimano korferina ekrina wo....

..... '‘İkibinli yıllarda insanlar internet adını verdikleri çok ilkel bir iletişim aracı kullanıyorlardı.Kişiler arası konuşmalar,haberleşmeler,bilgilendirmeler ve ticaret bu yolla yapılmaktaydı.Hatta büyük internet savaşları başlayana kadar insanlar zihin beslenmelerini bile bu araçla yapıyorlardı.O dönemlerde sadece makineların iletişim aracı olarak kullanıldığı ortamlarda yeni tanışan insanlar yıllarca süren arkadaşlıklar kuruyorlardı.Ancak internet denen bu ortamda tanışan iki insanın gerçek dünyada bir araya gelmeleri yasadışı idi'' diye konuşmasını devam ettirdi Rivalion............

2008 yılında raflarda yerini alacak olan  Rivalion:''Tanrı'nın Büyük Sırrı'' isimli romandan  bir kaç alıntı.

Kırık bir vazo gibi

hayaller.

çamurdan heykeller gibi

geçmiş zaman masalları.

İlerde,bir vapur düdüğü.

İyot kokusu ayaklarımı ıslatıyor,

İstiridyeler topluyor gözlerim

ellerinden.

Efkarlı sokaklar geçiyor

gözlerimin perdesinden,

Kararlı işadamları gibi

sıkıcı ama üsturublu.

Balıkçıların anneleri

Karşı kaldırımın trafik levhaları

Otomatik kapılı mağazalar

Gerekli gereksiz mısralar.

Kaybolan anahtarlar

Kaybolan cüzdanlar

Kayıp eşya büroları

Bekleme salonları

Kayıp şehrin adamcıkları

Bu gece gökyüzünden

Sarkıyorlar dünyama

Kamelyadaki leylaklar gibi.

Gidiyor vapurum

Jetonsuz yolculuklar başladı.

Sustalı gibi açılıyor yüreğim

Kitleniyor,kapanmıyor.

Kayıp şehrin adamcıkları

İyot kokulu ayakları ile

bekleme salonlarında

Benimle,şehrimle kayboluyorlar.

Bir yokuş başında

İhtiyarca bir adam.

Yukarıda eski bir ev:

Açık penceresinden

Lambanın ışığı kaçıyor sokağa.

Yokuşun başı karanlık.

İhtiyarca bir ışık

İniyor aşağıya,

Açık saçık bir küfür gibi.

İhtiyarın keyfi kaçıyor sokağa.

İhtiyar bir ev penceresi

Açılıyor yokuşa.

Lambada bir ihtiyar cin

Kıkır kıkır gülüyor

Neşe saçıyor sokağa.

İhtiyar ışıklı eski bir pencereli

Ev

Var yokuşun Başında.

Biri cahil sandalcı
çekiyor kürekleri dalgalara karşı.
karşınına oturmuş bir entelci
üflüyor pipoyu rüzgara karşı.

Soruyor entelci:
''Narsizmi bilirmisin?''
''yok'' diyor sandalcı
çekiyor kürekleri dalgalara karşı.

Soruyor entelci:
''realizmi bilir misin?''
''yok'' diyor sandalcı
çekiyor kürekleri dalgalara karşı.

Soruyor entelci:
''sürrealizmi bilir misin?''
''yok'' diyor sandalcı
çekiyor kürekleri dalgalara karşı.

''tüh'' diyor entelci ''gitti hayatının dörtte biri''

Geliyor bir dalga
oluyor tekne alabora.

Soruyor sandalcı:
''Yüzme bilir misin?''
''yok'' diyor entelci ''glup,glup''

''tüh'' diyor sandalcı''gitti hayatının dörtte dördü'' Behram Su

Yüreğinin Müebbet Mahpusuyum Ben

Kaç gündür hiçbirşey yazamıyordum.Bu kez kelimeler oyun oynuyordu bana. İhanet içindeydi hepsi tek tek.Halbuki yalnız kaldığım yaz akşamlarında öylesine kolay dökülürdü ki cümleler dudaklarımdan.Ve yazmak öylesine kolay olurdu ki.Ama bu kez farklıydı her şey. İhanet içindeydi sanki cümlelerim.Sadece yazamamak değildi yüreğimdeki boşluk.Hiçbirşey yapamaz hale gelmiştim. Ruhumun kalp atışları durmuştu.Bir kalp krizi gibi aniden durmuştu hayat.Tik takların sesi duyulmuyordu yalnızlık zindanımda.Firar etmeliydim tek kişilik zindanımdan.

Hiç olmadık bir anda,bir savaş uçağının aniden gökyüzünde belirip,gürültüyle ikiye böldüğü gecenin karanlığı gibi sesler döküldü kağıda.Yazabiliyordum.Hem de beynimin ürettiği kelimelere, parmaklarım yetişemiyecesiye yazıyordum.Bu apansız değişimin bir sebebi olmalıydı. Bir şampiyon boksörün yumruğu kadar güçlü bir sebep.İşte o gücü bana hediye eden gözler şimdi tam karşımda bana bakıyordu.Eski bir fotoğraftaki gözler ancak bu kadar canlı olabilirdi.

Onun gözlerinin içinden  yolculuğa başlayan trenin tek yolcusuydum ben.Son istasyona yol alıyordu tren ağır ağır.Yemyeşil ormanların içinden geçtik.Rayların hemen sol tarafında masmavi bedeni ile Akdeniz gülümsüyordu bana.Ben o trenin tek yolcusuydum dedim ya,önceki yolculuklarımdaki gibi değildi bu sefer.Bu sefer çok başkaydı.Bambaşka bir coğrafyaya yol alıyordum.Son istasyona giden yolculuğumda her şeyimi feda ettim.Fedalarım bu göçe kurban olsun dedim.Öyle de oldu zaten.Her kazancım kurban oldu teker teker.Ve son istasyona vardık.İstasyonun tabelasında YÜREĞİM yazıyordu.Onun yüreğinde bitmişti yolculuk.Ardımda,çocukluğumdan beri biriktirdiğim ve kumbaramda sakınarak sakladığım tüm dostlarımı,sevdiklerimi,evimi,anılarımı ve hayatımı bırakmıştım.Onun yüreğine yaptığım yolculukta trenin penceresinden bir şey daha atmıştım akdenizin mavi bedenine:Yıllarımı verdiğim,hayatımı hiç düşünmeden feda edebileceğim,benim için her şeyden daha değerli bir şeyi.Özgürlüğümü.Ve artık tek kişilik yalnızlık hücremdeki özgürlüğümden kurtulmuş,Senin yüreğinin mahpusu olmuştum.Yüreğinin müebbet mahpusuydum ben bundan sonra.

Runyacığıma…………

          O gün,  sabah ezanının  sesiyle uyandı adam. Yataktan ilk defa inlemeden doğruldu. Sırtındaki o ızdırap veren ağrıyı hissetmemişti bu kez.Nedenini hiç sorgulamadan,arka bahçeye bakan odasının mavi çerçeveli küçük penceresini açtı ilk önce.Aniden içeriye tertemiz bir hava doldu.Odayı bir anda nedeni belirsiz bir umut doldurdu. İçine çekti umudun nefesini. Huzuru hissetti.İçi kıpır kıpırdı.Büyük bir enerji hissetti ruhunda.Sonra gözleri arka bahçenin tam ortasındaki küçük havuza ilişti.Havuzun içinde bir gölge belirdi. Alacakaranlıktan bunun ne olduğunu kestirmeye çalışıyordu. Merakla gözlerini iri iri açtı. Gölge tekrar hareket etti. Yavru bir kedi olmalı diye düşündü.. Fakat gölge ayağa kalktı.Bu bir kediden daha irice bir şeydi. Seslenmek istedi önce,sonra vazgeçti.Gölgeyi sessizce izlemeye karar kıldı.Ötedeki dağdan gelen hafif ama soğuk rüzgar havuzu yalayıp yüzüne dokundu. Ürperdiğini hissetti adam. Ama yelden değildi ürperti,gölgenin yeni başladığı hareketiydi sebep. Havuzun içine girmişti.Suyun üzerinde olduğu yerde dönüyordu belirsiz nesne.Küçük bir çocuk kadar boyu vardı ve bir ağaca benzetti bu kez onu.Minicik,narin dalları olan günahsız bir ağaç.Beyaz ruhlu bir ağaç. Kendi etrafında ağır ağır dönüyordu.Ve Ilgaz dağın soğuk rüzgarları ona ezgi olmaya başladı. Rüzgarın her hareketi bir notaya dönüşüyor ve gölgeye tempo veriyordu.Gölge ağaç dönüyordu aşkla. Etrafı nergis kokuları sardı o anda. Gölge huşu içinde raksına devam ediyor,rüzgar susmuyordu.Adam pencereden atlayıp küçük havuza doğru yürümeye başladı. Adımlarını hızlandırıp bir an önce kavuşmaktı oraya. Fakat O hızlandıkça,havuz ve üzerinde rakseden gölge ondan uzaklaşıyordu.Ona büyük bir arzuyla sahip olmak istiyordu.Ona hizmete hazırdı adam. Koşmaya başladı.O koştu,hedef uzaklaştı.O koştu,aşk ondan kaçtı.Ve bir daha asla yetişemedi.